تو صاحب‌خانه‌ای یا مهمان؟
یقیناً تو صاحب این خاک و خانه ایی و ما مهمان؟!
تو که مثل مادرت، خانه ابدیت پنهان و بی‌نشان بود

 حالا نشانی از تو در شهر ما دارد نمایان می‌شود.
بعد از سال‌ها بی نامی و دوری می‌خواهی قدم بر چشمان ما بگذاری 

و شهر ما را در جهان ستاره نشان کنی 

نمی‌دانم چرا این قسمت خانه را برای ابدیت انتخاب کردی؛ چه در ما دیدی؟
هر آنچه هست، از لطف و کرم بی‌کران توست.

وگرنه ما که لیاقت این همه لطف نداریم
حالا کل خاک میهنم خانهٔ توست،

 ما همه مهمان تو.

بعضی از هم نسل های من، 

شاید درک نداشته باشند از اینکه بعد چند دهه فقط تکه استخوانی مقدس همانند اکسیر،با دل های ما معجزه های می کند که در تاریخ باید ثبت شود .
بی شک تا نام و یاد شما هست هنوز معجزه رخ می دهد 
مثل همیشه مهمان‌نوازی کن و دستِ دلِ این گدا را هم بگیر
با تو عهد خون می‌بندیم،تا جان بر بدن داریم پاسدار حرمت خون تو و این خانه باشیم 

حتی اگر از ما تکه‌استخوانی نماند برای خاک‌سپاری.

✍️حُره

همیشه مثل ذکر ، رو لبامه 

اینکه تنها با خدا زندگی زیباست 

ای تنها ،تنهایی که تنهارا، تنها نمی گذاری

ای تنهایی که با تنهایی خود مانوسی 

شود روزی منم مانوس شوم با تنهایی؟!

تنهایی ،همه انس ام شود دراین دنیای وانفسا

میخوام در دنیا پر آشوب 

در دلم ، تنها تو باشی 

ای همه دارایی این دل تنها
✍️ حُره

#تنها_باخدا

#خدا

دوباره شهرِ ما رنگِ غمِ فاطمیه گرفته است،

زندگیِ یکنواختِ ما جانِ دوباره گرفته است…
آن‌که مادرِ تمامِ عالم است،

باز هم برای دل‌های خستهٔ ما مادری می‌کند…
با دست‌های مهربانش، مرهمِ زخم‌های ماست،

مادری که خود، سراپا زخم و درد است…
فاطمه، که خود زهرا بود 

با چادرش، دل‌های ما را زهرایی می‌کند…
باز فاطمیه است و چادرِ خاکیِ مادر،

همان چادری که خاک را به کیمیا بدل می‌کند…
باز فاطمیه است و قبری بی‌نام‌ونشان،

و علیُ گریه های بی‌امان…
باز فاطمیه است…

وبغضی کهنه در گلوی تاریخ،

و داغی که هنوز از دلِ شیعه سر باز می‌کند…

✍️حُره

من از بی تابی به کجا پناه ببرم؟!  

بی تابم مانند کبوتری که در حرم ،دنبال دانه ایی است 

که شاید زائری،نذری کرده باشد 
غبطه می خورم به کبوترات 

که هر موقع بی تاب اند پناه اشون صِحن و سَراته
همچون کبوتری ، منم بی تابم 

دنبال دانه ایی یا حاجتی ام
می شود مرا مهمان کنی

 من حتی به سوغاتی از زائرتم ، قانعم 
اگر لطفی کنی و مرا هم دعوت کنی 

بخدا من از لطفتت جان ندهم بی لیاقتم
✍️حُره

در فیلم‌ها و افسانه‌ها، سفر در زمان را فقط شنیده بودم؛

اما حالا، در واقعیت،

با چشمان خودم، در شهر خودم دیده‌ام.
قبلاً رؤیا بود این سفر،

ولی حالا عینِ واقعیت است

و من شده‌ام مسافرِ این سفر…
در شهر که قدم می‌زنم،

انگار غریبه‌ای هستم از عهد عتیق،

یا شاید از عهدِ دقیانوس!
شاید هم از اصحاب کهفم،

که این‌چنین با زمانه بیگانه‌ام…

نمی‌دانم از کجا آمده‌ام،

فقط می‌دانم انگار بیدارم؛
بیدارم،

و دیگر نه رؤیایی در کار است

و نه سفری در خیال…
پس چه بر ما گذشت

که ظاهرم شده است مایهٔ تمسخر؟
مگر لباسم قرار نبود

تاجِ بندگی‌ام باشد

و مایهٔ افتخارم؟
پس چرا شد مایهٔ تمسخر

و خندهٔ مردمان شهرم؟
اگر همهٔ عالم به این تاجِ بندگی‌ام بخندند،

به خدا قسم،

لحظه ایی ندهم لذت این بندگی را به همهٔ عالم.
با افتخار می‌گویم:

بندگی‌ام در بندِ زمان و مکان نیست؛

بندگی‌ام در بندِ کسی است

که بندبندِ وجودم از اوست…

✍️ حُره